Tekst na tabliczkę z kodem QR na weselu

• „Zeskanuj i podziel się z nami zdjęciami.”
• „Pomóżcie nam zatrzymać każdą chwilę. Zeskanujcie i dodajcie.”
• „Wasze zdjęcia są częścią naszej historii. Zeskanujcie i podzielcie się.”
• „Dziś nie możemy być wszędzie. Pokażcie nam, co nas ominęło.”
• „Każde wasze zdjęcie to prezent. Zeskanujcie, żeby go dać.”
• „Zeskanujcie kod i dodajcie zdjęcia do naszego albumu.”
• „Jeden kod, jeden album, zdjęcia wszystkich.”
• „Pokażcie ten wieczór tak, jak go widzieliście.”
• „Najlepsze zdjęcia tego wieczoru zrobicie wy.”
• „Zeskanujcie tutaj, a jutro zobaczymy wszystko.”

• „Wy robicie zdjęcia, my bierzemy parkiet.”
• „Wyszło dobre? Zeskanujcie, zanim zapomnicie.”
• „Nasz fotograf ma dwoje oczu. Wy macie sto.”
• „Pokażcie, co nas ominęło, kiedy braliśmy ślub.”
• „Poruszone też mile widziane. Zwłaszcza poruszone.”
• „Dowód, że tu byliście. Zeskanujcie.”
• „Parkiet potrzebuje świadków. Zeskanujcie.”
• „Filtr niepotrzebny. Aplikacja też nie.”
• „Wyślijcie to, które prawie skasowaliście.”
• „Jeśli to czytacie, jesteście dość blisko, żeby zeskanować.”

• „Zeskanuj. Dodaj zdjęcie.”
• „Wasze zdjęcia tędy.”
• „Zdjęcia tędy.”
• „Skieruj tu aparat.”
• „Nasz album. Dodaj swoje.”
• „Zeskanuj, żeby wysłać.”

Karteczkę czyta się na siedząco, między daniami, z kieliszkiem w ręku. Jest czytana uważniej niż tabliczka przy drzwiach i ma mniej miejsca: wystarczy jedno zdanie, resztę robi kod.

• „Wasze zdjęcia też należą tutaj.”
• „Między daniami: wyślijcie nam jedno.”
• „Ten stół niejedno widział. Zeskanujcie.”
• „Zeskanujcie. Bez aplikacji, bez konta.”
• „Jedno zdjęcie, kiedy czekacie.”
• „Widzieliście rzeczy, których my nie widzieliśmy.”

Połowa porad w internecie dotyczy oryginalności. W praktyce tabliczki zawodzą z nudniejszych powodów, a to cztery najczęstsze.

• „Zeskanuj mnie” samo w sobie. Nie mówi nic o tym, co będzie dalej, a kto nie wie, co robi kod, nie dowie się tego przez zeskanowanie.
• Hasztag i kod QR na jednej tabliczce. Dwie instrukcje to o jedną za dużo, a większość gości nie wykona żadnej.
• Więcej niż jakieś piętnaście słów. Tabliczkę na weselu czyta się mijając ją, nie studiuje.
• Sam tekst, bez adresu zapisanego zwykłymi literami pod spodem. Część aparatów nie ustawi ostrości, a część gości po prostu woli wpisać.

Tabliczka przy wejściu albo przy stoliku z księgą gości łapie gości przy przyjściu, kiedy naprawdę czytają. Druga, mniejsza wersja przy barze działa później wieczorem, kiedy się stoi, a nie siedzi. Karteczki powtarzają ten sam kod na wysokości oczu podczas kolacji, a mała karteczka rzuca się w oczy dużo bardziej niż tabliczka widziana godzinę wcześniej.

Tabliczka przy wejściu w formacie A4 lub większym skanuje się wygodnie z kilku kroków, a to się liczy, bo prawie nikt nie podchodzi całkiem blisko. Karteczka może być dużo mniejsza, zbliżona do pocztówki, bo czyta się ją z odległości ramienia. W każdym razie zostawcie czysty margines wokół kodu: kod ściśnięty tekstem albo niespokojnym zdjęciem skanuje się gorzej.

Zawsze umieśćcie krótki adres zwykłymi literami pod kodem — dla gościa, któremu aparat nie ustawi ostrości, albo który woli wpisać. Jedno zdanie instrukcji nad kodem zwykle wystarcza; dłuższe wyjaśnienie zostaje pominięte, a nie przeczytane. Jeśli usługa ściany zdjęć generuje tabliczkę za was, zwykle układa kod, adres i zdanie razem, w tym samym stylu co reszta waszych druków.