Tekst voor een QR-bordje op de bruiloft

• „Scan en deel je foto's met ons.”
• „Help ons elk moment te bewaren. Scan en voeg toe.”
• „Jouw foto's horen bij ons verhaal. Scan en deel ze.”
• „We kunnen vanavond niet overal zijn. Laat zien wat we misten.”
• „Elke foto die je maakt is een cadeau. Scan om hem te geven.”
• „Scan de code en voeg je foto's toe aan ons album.”
• „Eén code, één album, ieders foto's.”
• „Deel de avond zoals jij hem zag.”
• „De mooiste foto's van vanavond maak jij.”
• „Scan hier, dan zien we morgen alles.”

• „Jullie maken de foto's, wij het dansen.”
• „Goeie gemaakt? Scan voor je het vergeet.”
• „Onze fotograaf heeft twee ogen. Jullie hebben er honderd.”
• „Laat zien wat we misten terwijl we aan het trouwen waren.”
• „Bewogen mag ook. Vooral bewogen.”
• „Bewijs dat je er was. Scan.”
• „De dansvloer heeft getuigen nodig. Scan.”
• „Geen filter nodig. Geen app ook.”
• „Stuur ons die je bijna verwijderde.”
• „Als je dit leest, sta je dichtbij genoeg om te scannen.”

• „Scan. Voeg een foto toe.”
• „Jouw foto's, deze kant op.”
• „Foto's deze kant op.”
• „Richt je camera hierop.”
• „Ons album. Voeg het jouwe toe.”
• „Scan om te uploaden.”

Een tafelkaart wordt zittend gelezen, tussen twee gangen, met een glas in de hand. Hij wordt zorgvuldiger gelezen dan het bordje bij de deur en heeft minder ruimte: één regel volstaat, de code doet de rest.

• „Jouw foto's horen hier ook.”
• „Tussen twee gangen: stuur er ons één.”
• „Deze tafel heeft wat gezien. Scan.”
• „Scan. Geen app, geen account.”
• „Een foto terwijl je wacht.”
• „Jij zag dingen die wij niet zagen.”

De helft van de adviezen online gaat over origineel zijn. In de praktijk falen bordjes om saaiere redenen, en dit zijn de vier die we het vaakst zien.

• „Scan mij” op zichzelf. Het zegt niets over wat er daarna gebeurt, en wie niet weet wat een code doet, komt daar door scannen niet achter.
• Een hashtag en een QR-code op hetzelfde bordje. Twee instructies is er één te veel, en de meeste gasten doen er dan geen.
• Meer dan zo'n vijftien woorden. Een bordje op een bruiloft wordt al lopend gelezen, niet bestudeerd.
• Alleen de tekst, zonder het adres in gewone letters eronder. Sommige camera's scherpstellen niet, en sommige gasten typen gewoon liever.

Een bordje bij de ingang of bij het gastenboek vangt gasten bij binnenkomst, wanneer ze echt lezen. Een tweede, kleinere versie bij de bar werkt later op de avond, wanneer men staat in plaats van zit. De tafelkaarten herhalen dezelfde code op ooghoogte tijdens het eten, en een klein kaartje valt veel eerder op dan een bordje dat je een uur eerder zag.

Een bordje bij de ingang op A4 of groter scant comfortabel vanaf een paar stappen, en dat telt omdat bijna niemand er echt voor gaat staan. Een tafelkaart mag veel kleiner, richting een ansichtkaart, omdat hij op armlengte gelezen wordt. Laat in elk geval een schone rand rond de code: een code die klem zit tussen tekst of een drukke foto scant slechter.

Zet het korte adres altijd in gewone letters onder de code, voor de gast van wie de camera niet scherpstelt of die liever typt. Eén regel uitleg erboven is meestal genoeg; een langere uitleg wordt overgeslagen in plaats van gelezen. Als een fotomuurdienst het bordje voor je maakt, zet die code, adres en tekstregel meestal samen, in dezelfde stijl als de rest van je drukwerk.